Samen met C loop ik om 09:00 uur het ziekenhuis in. Na het aanmelden mogen we naar de radiologie, naar wachtruimte 5.
Als we de afdeling oplopen, zitten er heel veel mensen te wachten. Gelukkig is dit wachtruimte 1. Verderop in de gang wordt het rustiger en aan het eind is het stil. We gaan de hoek om, passeren een vrijwel lege wachtruimte 4 en uiteindelijk komen we in wachtruimte 5. Hier is het muisstil. Er is niemand. Samen met C ga ik zitten.
Dit is het dan.
Het moment van de waarheid.
Zometeen krijg ik een PET-CT-scan.
Bang voor het onderzoek ben ik niet. Wat me wel afschrikt is het prikken. Een naald in mijn arm? Verschrikkelijk. Maar het moet.
De deur van de PET CT scan ruimte gaat open. Een verpleegkundige verschijnt en ze noemt mijn naam. Het gaat nu echt gebeuren. C neemt afscheid en ik volg de verpleegkundige. We lopen naar een kamer met een bed. Hierop mag ik plaatsnemen, terwijl zij de spullen voor de scan pakt.
Ze legt uit wat er gaat gebeuren.
Ik krijg eerst een infuus. Via het infuus wordt een radioactieve vloeistof ingespoten. Daardoor worden de gezwellen zichtbaar op de PET-CT-scan. Daarna moet ik een uur wachten, zodat de vloeistof zich door mijn lichaam kan verspreiden.
Daarna ga ik door de PET-CT-scan. Vervolgens krijg ik contrastvloeistof ingespoten en mag ik nog een keer door hetzelfde apparaat, maar dan voor een CT-scan.
Na deze uitleg mag ik mijn mouw opstropen voor het infuus. Ik vertel dat ik angst heb voor naalden en de verpleegkundige stelt me gerust. Het infuus wordt eenmaal geprikt. Daarna is het klaar met naalden.
Het prikje voel ik nauwelijks.
‘Ik krijg het buisje er niet in,’ zegt ze. ‘Ik probeer een ander bloedvat.’
Na drie pogingen kijkt ze me aan. ‘Ik probeer uw andere arm.’
Ze draait het bed en ik stroop mijn andere mouw op. Na nog twee pogingen haalt ze haar collega. Die probeert het een keer in mijn pols en twee keer in de bovenkant van mijn hand. Dan kijkt ze haar collega aan:
‘Ik denk dat er een echoapparaat nodig is.’
Een paar minuten later verschijnt er iemand met een echoapparaat.
‘Hiermee kunnen we je bloedvaten beter zien,’ zegt hij.
Niet veel later zit het infuus op zijn plek. Het echo apparaat gaat weer weg, de radioactieve vloeistof wordt ingespoten en ik mag rusten.
Een uur later word ik opgehaald. We lopen naar een grote ruimte, waar de PET-CT-scan staat. Het is een grote ring van twee meter doorsnede met in het midden een groot gat.
Ik moet op een tafel gaan liggen met mijn armen achter mijn hoofd en een kussentje onder mijn knieën. Automatisch schuift de tafel door de scan. Eerst twee keer snel en daarna een keer heel langzaam.
Als de PET-scan klaar is, krijg ik de contravloeistof ingespoten. Hierdoor krijg ik het warm, wat klopt, volgens de verpleegkundige. Ik ga nog twee keer door de ring, voor een CT scan, en dan is het klaar. Het infuus wordt verwijderd en er komt een grote pleister op de geprikte plek.
Op weg naar de uitgang loop ik langs de wachtruimtes. Het is nog steeds druk. Deze keer loop ik er zonder C.
Buiten zit ze te wachten, kijkt me aan en vraagt hoe het ging. Het eerste wat ik vertel:
‘Ik heb geen prikangst meer.’
Lees ook
Wil je geen bericht missen? Laat dan je naam en email achter.
Zodra er een nieuw bericht is mail ik je.