Op Gewoon Hans lees je mijn persoonlijke verhalen en de lessen die ik onderweg leer. Leuke situaties, maar ook minder leuke. Wie weet is er herkenning, verbazing of iets anders. Dat is precies de bedoeling. Misschien wil je reageren. Dat kan. Maar laten we één ding afspreken:
OMA blijft thuis
C parkeert de auto buiten het centrum van Harderwijk. Vanaf daar wandelen we naar het ziekenhuis. Dat doen we al sinds het eerste bezoek. Onderweg praten we of lopen zwijgend naast elkaar. Bij de ingang kijken we elkaar dan aan en lopen ontspannen naar binnen. Als we de spreekkamer binnenlopen. . .
Het is alweer twee weken geleden dat ik dokter A voor het laatst zag. Ik was daar om de papieren te ondertekenen voor mijn deelname aan het medisch onderzoek. Daarna is er bloed geprikt, een nieuwe CT-scan gemaakt en een hartfilmpje. Omdat de scan nieuwe verdachte plekjes toonde, moest ik ook nog. . .
We staan in de meubelwinkel als mijn telefoon gaat. C kijkt me aan. De kleur van de bank is ineens onbelangrijk. Zij weet, net als ik, wie er belt. Het is dokter A. ‘Moet ik mee?’ vraagt C.Ik schud mijn hoofd en loop naar buiten. Met de verkoper gaat ze op zoek naar de juiste kleur. . .
De operatie is nu anderhalve week geleden. Vandaag krijgen we de uitslag. Er is toen een lymfeklier in mijn hals verwijderd. Deze is in het lab onderzocht. Samen met C loop ik voor de zoveelste keer het ziekenhuis binnen. We melden ons bij de poli interne geneeskunde. In de wachtruimte zeggen we. . .
Als loodgieter heb ik in veel ziekenhuizen gewerkt. Meestal voor een uitbreiding of onderhoud. De laatste keer heb ik een compleet ziekenhuis vanaf de grond opgebouwd. Hierdoor ken ik de technische kant van een ziekenhuis beter dan de chirurgen en verpleegkundigen. Vandaag ga ik weer naar een. . .