De operatie is nu anderhalve week geleden. Vandaag krijgen we de uitslag. Er is toen een lymfeklier in mijn hals verwijderd. Deze is in het lab onderzocht.
Samen met C loop ik voor de zoveelste keer het ziekenhuis binnen. We melden ons bij de poli interne geneeskunde. In de wachtruimte zeggen we weinig.
De deur gaat open.
‘Meneer Andriessen?‘
We lopen achter dokter A aan en nemen plaats. Hij opent zijn computer, kijkt mij aan en zegt zonder omwegen:
‘U heeft CLL/SLL.’
Ik kijk C aan. Zij kijkt terug. Het blijft even stil.
‘Oké,’ zeg ik. ‘Wat houdt dat precies in?’
‘CLL staat voor Chronische Lymfatische Leukemie en SLL staat voor Kleincellig Lymfatisch Lymfoom.’
Ik kijk dokter A aan. ‘En wat is het verschil?’
‘CLL bevindt zich in het bloed en SLL hoopt zich op in de lymfeklieren. In uw geval de lymfe onder de oksels, in de hals en de liezen.’
‘U zegt chronisch. Wat betekent dat?’
‘De ziekte is chronisch en niet te genezen.’
C staart me aan met een lege blik. Ik haal diep adem.
‘Dus . . . er gebeurt niets?’
‘Normaal gesproken niet. Dan hanteren we een wait-and-see-beleid. Pas als de ziekte klachten veroorzaakt, starten we een behandeling.’
Dokter A kijkt naar zijn scherm.
‘U heeft last van nachtzweten, vermoeidheid en duidelijk vergrote lymfeklieren. Dat zijn redenen om wél te behandelen.’
‘Dus als ik het goed begrijp, gaan we starten met een behandeling.’
‘Dat klopt, Meneer Andriessen. Maar . . . niet direct.’
C krijgt weer wat kleur in haar gezicht.
Dokter A pakt een vel papier, legt dit op het bureau en begint te schrijven.
‘Er zijn een paar behandelingen mogelijk,’ hij wijst naar de bovenkant van het vel. Daar staat chemo en immunotherapie.
‘Dit is de standaard behandeling. Welke u precies krijgt, of misschien een combinatie is afhankelijk van het genonderzoek.’
Daarna wijst hij naar beneden. Daar staat studieonderzoek.
‘Een andere mogelijkheid is meedoen aan een studieonderzoek. Hier wordt u behandeld met de nieuwste medicijnen en volgens de laatste inzichten.’
‘Mag ik wat vragen?’ C kijkt naar Dokter A.
‘Is mijn man dan een soort proefkonijn?’
‘Nee, absoluut niet. De medicijnen die we gebruiken zijn goedgekeurd en worden al gebruikt. Alleen nog niet in de combinatie zoals hier voorgesteld. En ze zijn nog niet gebruikt op eerstelijns patiënten.’
‘Wat bedoelt u met eerstelijns?’
‘Sorry. Wat ik bedoel is dat deze medicijnen gebruikt worden bij patiënten die niet reageren op chemo. Of mensen bij wie de ziekte terugkomt.’
‘Het is dus niet zeker of de medicijnen werken?’
‘Ik verwacht wel dat de medicijnen werken, maar ik kan het nooit 100% garanderen.’
‘Waarom zou mijn man dan meedoen?’
‘Het helpt ons hematologen om betere behandelingen te krijgen en het helpt toekomstige patiënten.’
C kijkt mij aan. Ik buig naar voren.
‘Wat mij betreft kunnen we starten met het onderzoek. Waar moet ik tekenen?’
Ik kijk naar het vel papier en de pen van dokter A.
‘Dat klinkt heel positief, mijnheer Andriessen. Helaas mag ik dat niet doen. Ethisch moet ik u bedenktijd geven. Wat ik wel kan doen is alle documentatie over het onderzoek uitprinten. Dan kunt u het thuis rustig nalezen. Volgende week bel ik u dan op. Dan vraag ik of u nog steeds mee wil doen.’
Samen met C loop ik het ziekenhuis uit. Was het maar vast volgende week.
Lees ook
Wil je geen bericht missen? Laat dan je naam en email achter.
Zodra er een nieuw bericht is mail ik je.