‘Zeg Hans, die dieptepsychologie hoe werkt dat?’ Ik draai me om en zie . . . helemaal niets. Nog een paar keer hoor ik dezelfde vraag en iedere keer draai ik me om. Uiteindelijk word ik wakker en herinner me vaag wat er werd gevraagd. Ik sta op, kleed me aan en ga naar beneden. In mijn. . .
Samen met C loop ik om 09:00 uur het ziekenhuis in. Na het aanmelden mogen we naar de radiologie, naar wachtruimte 5. Als we de afdeling oplopen, zitten er heel veel mensen te wachten. Gelukkig is dit wachtruimte 1. Verderop in de gang wordt het rustiger en aan het eind is het stil. We gaan de hoek. . .
Ik stap de veranda op, waar M al staat te wachten. Ze ziet mijn vermoeidheid. In de praktijkruimte zet ze de kachel hoger, gaat zitten en kijkt me aan. Ik zit tegenover haar. Verbreek het oogcontact. M zwijgt. Ik zoek opnieuw oogcontact. Ze zwijgt nog steeds, kijkt me aan en wacht. Weer kijk ik weg. . .
Iets voor tweeën lopen we het ziekenhuis binnen. Deze keer in Harderwijk. Vandaag hebben we een afspraak met de chirurg voor een biopt. Ik zeg expres we, omdat ik dit traject samen met C, mijn vrouw, doorloop. Zij is mee voor de mentale steun. Als bouwvakker kan ik wel doen alsof dat nergens voor. . .
M staat te wachten als ik de veranda opstap. Ze begroet me en als we zitten vraagt ze hoe het met me gaat. Zij weet nog niet dat ik bij de hematoloog ben geweest, dus ik vertel haar wat de voorlopige uitkomst is. Als ze vraagt wat dat met mij doet, reageer ik zoals altijd: ‘Het is wat het is. . .