‘Je ziet er goed uit,’ zegt mijn schoonvader. Daarna vertelt mijn schoonmoeder hetzelfde. En het klopt. Ik ben ontspannen, voel me goed en heb kleur op mijn gezicht, maar van binnen is er twijfel. Moet ik vertellen dat ik ziek ben? Willen ze dat weten? Maar vooral: hoe gaan ze reageren. . .
Om 14:00 uur stappen we het kantoor van de arts binnen. C is mee. Ik ga achter het beeldscherm zitten, zodat C tegenover de arts zit. Dat is niet de bedoeling. We wisselen van plek. Hij stelt zich voor als dokter A en vertelt dat hij hematoloog en internist is. Op mijn vraag wat dat inhoudt krijg. . .
‘Onder mijn oksels zitten bulten zo groot als een tennisbal.’ De huisarts kijkt me onderzoekend aan en stelt dan voor om naar de onderzoeksruimte te lopen. Hier doe ik mijn trui uit en zie ik de verbazing bij de huisarts. Dit had hij niet verwacht. Hij voelt aan de bulten, vraagt of ik. . .
De poort door, daar zie je een veranda en dan is het de tweede deur. Hier vang ik je op. Dit stond in de mail, die ik kreeg van M. Zij is de psycholoog met wie ik ga praten. Nu denk je misschien: gaat dat zo snel? Nee, de wachttijd bij de GGZ is minimaal drie maanden. Maar laat ik je uit de droom. . .
Ik zit tegenover de huisarts. Hij ziet eruit als een nerd. Het type wat ik normaal gesproken zou negeren en vraag me niet waarom, want ik heb geen idee. Misschien voer voor een psycholoog. Maar terug naar de huisarts. Ik zit hier en weet dat negeren mij niet gaat helpen. Mijn vooroordelen slik ik. . .